எங்கள் குழுவில் இணைய -> https://chat.whatsapp.com/DtRfcPrnZykIfmavZU6kj0
கடந்த பதிவுல, நாம விதைக்குள்ள உள்ள போய் ரைசோஃபேகி சுழற்சியைப் பார்த்தோம் — விதை முளைச்ச நாள் முதல், பயிர் எப்படி தன்னோட பாக்டீரியாக்களைச் சாப்பிட்டு, செரிமானம் பண்ணி, வேர் தூவிகள் வழியா திரும்ப மண்ணுக்கு அனுப்புதுன்னு. அந்தப் பதிவு முடிஞ்ச இடத்துல ஒரு வரி இருந்தது: அந்த லட்சக்கணக்கான பாக்டீரியாக்கள் வேரைச் சுத்தி மண்ணுக்குள்ள கூடும்போது, அதுங்க தனித்தனி செல்லா இல்லாம ஒன்னா "பேசத்" தொடங்குதுங்கனு.
இன்னைக்கு அந்தப் பேச்சுவார்த்தைக்குள்ள போவோம். இதுதான் "கோரம் சென்சிங்" (Quorum Sensing) — இதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டா, "ஆரோக்கியமான வேர் மண்டலம்" (Root Zone) என்பதையே நீங்க இனி வேற மாதிரிதான் பார்ப்பீங்க.
---
1. கோரம் சென்சிங் என்றால் என்ன?
ஒரு பெரிய கைப்பிடி மண்ணுக்குள்ள ஒரே ஒரு பாக்டீரியா தனியா நிக்குறதா நினைச்சுப்பாருங்க. அது ஒரு கல்லுல லாக் ஆகி இருக்குற மினரலைக் கரைக்க என்சைம் தயாரிச்சாலும், ஒரு நோய்க்கிருமியை எதிர்க்க கெமிக்கல் உருவாக்கினாலும்... அந்த ஒரு செல்லோட முயற்சி பெருங்கடல்ல ஒரு துளி தண்ணீர் மாதிரி. வீணான சக்தி, எந்த பலனும் இல்லாதது.
அதனாலதான் பாக்டீரியாக்கள் ஒரு தந்திரத்தை கண்டுபிடிச்சுச்சு. ஒவ்வொரு செல்லும் தொடர்ந்து ஒரு சின்ன சிக்னல் மாலிக்யூலை (நாம தண்ணில போடுற ஒரு உஜாலா சொட்டு மாதிரி) வெளியேற்றும். இதுக்கு பேர் "ஆட்டோஇன்டியூசர்" (Autoinducer). பாக்டீரியா எண்ணிக்கை அதிகமா அதிகமா, அந்த சிக்னல் மொலிக்யூலும் சுத்தி இருக்குற மண் ஈரத்துல அதிகமாகும். அவுங்க கெமிஸ்ட்ரி மூலமா தங்களுக்குள்ள இருக்குற நெய்பர்ஸ் எண்ணிக்கையைக் கணக்குப் பண்ணிக்கிட்டே இருக்காங்க!
அந்த சிக்னல் அளவு ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லையைத் தொட்ட நொடியில — அதாவது "இப்போ நம்மள வேலையை மாத்த போதுமான எண்ணிக்கையில இருக்கோம்" என்ற நிலையில — அந்தக் கூட்டத்துல இருக்குற ஒவ்வொரு செல்லும் ஒரே நேரத்துல ஒரே ஜீனை ஆன் செய்யும், ஒரு பாராளுமன்றம் ஒருமனதா ஒரு சட்டத்தை பாஸ் பண்ணுற மாதிரி. அந்த ஒன்றாக ஆன் ஆகுற நிகழ்வுதான் கோரம் சென்சிங்.
இத நீங்க எப்படி புரிஞ்சிகெலாம் அப்படின்னா.. உங்க எதிரி உங்க எதிர்ல வரான்.. நீங்க மட்டும் தனியா இருந்தா உங்களுக்கு உள்ள பயம் இருக்கும். ஆனா அதே நேரத்துல உங்க கூட ஒரு பத்து பேர் இருந்தா, உங்களுக்கு ஒரு மன தைரியம் வரும். இதே ஆச்சரியம் தான் மண்ணுக்கு உள்ளேயும் நடக்குது. இந்த தைரியம் தான் "கோரம் சென்சிங்".
---
2. இது உங்க வேர் மண்டலத்துக்கு ஏன் முக்கியம்?
இந்தக் கூட்டு முடிவுதான் ஒரு கைப்பிடி தனித்தனி நுண்ணுயிர்களை, உங்க பயிருக்காக வேலை செய்யுற ஒரு ஒழுங்கான படையா மாத்துது. கோரம் எட்டியதும், உங்க வேர் முனையைச் சுத்தி இருக்குற அந்த பாக்டீரியா கூட்டம்:
- பயோஃபிலிம் கோட்டை கட்டும்: ஒரு ஒட்டும் பசையை அவுங்க தயாரிச்சு, வேரைச் சுத்தி ஒரு பாதுகாப்புப் படையா தங்களையே இணைத்துக்கிடுவாங்க — நோய்க்கிருமிகள் உடைக்கவே முடியாத ஒரு உயிருள்ள கேடயம்.
- ஒன்னா என்சைம்களை உருவாக்கும்: மண்ணுல லாக் ஆகி இருக்குற பாஸ்பரஸ் இல்ல பொட்டாஷை கரைக்கிறதுக்கு நிறைய என்சைம் சக்தி தேவை. ஒரு தனிச் செல்லால இது முடியாது. ஒரு கோரம்ஆ இருந்தா, ஒன்னா ஒரே நேரத்துல செய்வாங்க.
- இன்டுஸ்டு சிஸ்டமிக் ரெசிஸ்டன்ஸ் (ISR) ஆன் செய்யும்: கூட்டத்துக்கு போதுமான பாதுகாப்பு இருக்குனு நிச்சயம் ஆனதும், அவுங்க வேர் மூலமா ஒரு கெமிக்கல் சிக்னலைப் பயிருக்கு அனுப்புவாங்க — பூச்சி, நோய் வராத முன்னாடியே, பயிரோட சொந்த நோய் எதிர்ப்புச் சக்தியை அது ஆன் செய்துடும்.
- நைட்ரஜன் பிக்சேஷனை ஒருங்கிணைக்கும்: முடிச்சு உருவாக்குற, தனியா வாழுற நைட்ரஜன் நுண்ணுயிர்களாலும் இந்த சக்தி தேவையான வேலையை, கூட்டம் ஒரு நிலையான எண்ணிக்கையை எட்டினப்போதே ஆன் செய்வாங்க — பயிருக்கு பகிர்றதுக்கு போதுமான பேர் இல்லாட்டி நைட்ரஜனை ஃபிக்ஸ் செய்து என்ன பயன்?
கடந்த பதிவுல நாம பேசின டாக்டர் கிறிஸ்டின் ஜோன்ஸ் மற்றும் டாக்டர் ஜேம்ஸ் வைட் சொன்ன காரியத்தோட ஆழமான அர்த்தம் இதுதான்: ரைசோஃபேகி சுழற்சி வெறும் பயிருக்கு சத்து குடுக்கிற வேலை மட்டும் இல்ல — அது அந்தப் பாபுலேஷனையே விதைக்குற வேலை, அந்தப் பாபுலேஷன்தான் பின்னாடி கோரம் எட்டி வேர் மண்டலத்தை ஆட்சி செய்யப் போகுது.
---
3. ரசாயனச் சதி: பாராளுமன்றம் கூடுறதுக்கு முன்னாடியே உடைக்குறது!
இப்போ நம்ம ரசாயன பழக்கம் எந்த அளவு மறைமுகமா சேதம் பண்றதுன்னு பாருங்க — பெரும்பாலான விவசாயிகள் இதை கண்ணுக்கே பார்க்க முடியாது.
- பாபுலேஷன் கொலாப்ஸ்: ஒவ்வொரு முறை நீங்க பூச்சிக்கொல்லியோ, பூஞ்சைக் கொல்லியோ, அதிக யூரியாவோ மண்ணுக்குள்ள ஊத்தும்போது, அது வெறும் "கெட்ட" நுண்ணுயிர்களை மட்டும் கொல்லாது — வேரைச் சுத்தி இருக்குற ஒட்டுமொத்த பாக்டீரியா எண்ணிக்கையையும் இடிச்சு போடும். எண்ணிக்கை எல்லைக்குக் கீழ வீழும். சிக்னல் மொலிக்யூல் ஒரு போதும் கூடாது. கோரம் ஒரு போதும் எட்ட முடியாது.
- பாராளுமன்றம் கூடவே கூடாது: கோரம் இல்லாம, பயோஃபிலிம் கேடயமே உருவாகாது, ஒன்னா என்சைம் வேலையும் நடக்காது, ISR சிக்னலும் பயிருக்கு போகாது. மிஞ்சி இருக்குற ஒவ்வொரு செல்லும் திரும்பவும் தனிய, பலமில்லாத ஒரு செல்லா மாறிடும் — மண்ணுல சில பாக்டீரியா தொழில்நுட்பமா உயிரோட இருந்தாலும், அவுங்க அரசியல் பேச்சு இல்லாம மூடிக்கிட்டு இருப்பாங்க.
- நோய் நேரடியா வந்து உள்ள நுழையும்: பயோஃபிலிம் கோட்டையும் இல்லாம, இம்யூன் தயாரிப்பும் இல்லாம, ஒரு பூஞ்சையோ நோய்க்கிருமியோ வேர் மண்டலத்துக்கு வந்தா எந்த எதிர்ப்புமே இல்லாம உள்ள நுழையும். இதுதான் ஒரு ஆரோக்கியமான ஆர்கானிக் வயல் சிரிச்சு தள்ளுற நோய், ஏகப்பட்ட ரசாயனம் தெளிச்ச வயல்ல ஒரே இரவுல அழிவை ஏற்படுத்துறதுக்குக் காரணம் — அந்த மண் ஒரு போதும் கோரத்தை எட்டவே இல்ல.
---
நாம கட்ட வேண்டிய பாபுலேஷன் உத்தி (The Takeaway)
நீங்க பார்த்து ரசிக்குற ஒவ்வொரு "ஆரோக்கியமான கருப்பு மண்" ஓட ரகசியம் இதுதான்: அது ஒரு அதிசய நுண்ணுயிரால ஆரோக்கியமா இருக்கல. ஒவ்வொரு வேரையும் சுத்தி இருக்குற நல்ல நுண்ணுயிர்களோட பாபுலேஷன் டென்சிட்டி தினம் தினம், சீசன் சீசனா கோரத்தை எட்ட போதுமான அளவு உயரமா இருக்குறது தான் காரணம்.
அப்போ நிஜமான கேள்வி வருது: இரண்டு பயிர் சுழற்சிக்கு நடுவில, உங்க நிலம் வெறுமையா இருக்கும்போது, இந்தப் பாபுலேஷன் கோரம் கொலாப்ஸ் ஆகாம என்னதான் சாப்பாடு போடுறது? இதுதான் பல தானிய விதைப்பு (Cover Crop) ஒரு அவசியமா மாறுற இடம்.
ஒரே ஒரு பயிரோட வேர் ஒரே ஒரு வகை வேர் திரவத்தை — ஒரே சர்க்கரை வகை, ஒரே சிக்னல் வகையை — மட்டும்தான் வெளியேற்றும். வேற "மெனு" வேண்டுற பாக்டீரியாக்கள் பட்டினி கிடந்து செத்துடும், உங்க மண்ணோட நுண்ணுயிர் உலகம் வருஷா வருஷம் சுருங்கிடும். அதனாலதான் பசுந்தாள் உரம் அப்படின்றது ஒரு போதும் ஒன்னோ ரண்டோ பயிரா இருக்கக் கூடாது. குறைஞ்சது 4 முதல் 8 வெவ்வேற செடி குடும்பங்கள் (Plant Families) வேணும் — ஒரு புல் வகை (சோளம் இல்ல கம்பு), ஒரு பருப்பு வகை (சணப்பு, தட்டைப்பயறு, இல்ல டெய்ஞ்சா), ஒரு பிராசிகா (கடுகு இல்ல முள்ளங்கி), ஒரு பிராட்லீப் (சூரியகாந்தி இல்ல கேழ்வரகு) — எல்லாமே சேர்ந்து. ஒவ்வொரு குடும்பத்தோட வேரும் முற்றிலும் வேற மொழியில பேசும், முற்றிலும் வேற பாக்டீரியா மற்றும் பூஞ்சை இனத்துக்கு சாப்பாடு போடும். எவ்வளவு செடி குடும்பங்கள் ஒன்னா விதைக்கப்படுதோ, அவ்வளவு வகையான கோரம் சென்சிங் பேச்சுவார்த்தைகள் மண்ணுக்குள்ள ஒரே நேரத்துல நடக்கும் — அந்த உலகம் வெறும் மண் பாதுகாப்பு மட்டும் இல்ல, நிஜமான மண் ஆரோக்கியம், நிஜமான மண் வளம்.
ஆனா கவர் க்ராப்-ஐ வளர்க்குறது வேலைல பாதிதான். அதை முடிவுக்குக் கொண்டு வர்ற டைமிங்கும் முறையும் அதேயளவு முக்கியம்:
- எப்போ முடிவுக்குக் கொண்டு வரணும்: உங்க மிக்ஸ்ல வேகமா வளர்ற பயிர் - பூ பூக்குற நேரம்தான் சரியான டைமிங் — பொதுவா விதைச்ச 45 முதல் 60 நாள்ளுக்குள்ள, எந்தச் செடியும் கடினமான விதையை உருவாக்கிற முன்னாடியே. பூ பூக்குற நேரத்துல, செடியோட திசுவுல கார்பன்-நைட்ரஜன் விகிதம் இன்னும் குறைவா இருக்கும், அதனால அது வேகமா மண்ணுக்குள்ள மக்கி சத்தைக் குடுக்கும், மாசக்கணக்குல லாக் ஆகாது.
- எப்படி முடிவுக்குக் கொண்டு வரணும்: தீ வச்சு கருக்காதீங்க, களைக்கொல்லியும் பயன்படுத்தாதீங்க — இரண்டுமே மறைமுகமான கோரம்-கொலையாளி, நீங்க ரண்டு மாசமா கட்டிய அந்த நுண்ணுயிர் பாபுலேஷனையே அழிக்கும். அதுக்குப் பதிலா, மெக்கானிக்கல் முறையை பயன்படுத்துங்க: க்ரிம்பிங் அல்லது ரோலிங் (செடியை வேரோட பிடுங்காம அதை அடி தண்டோடு மடக்கி மிதிச்சு நசுக்குறது), அரிஞ்சு போடுறது, இல்ல கடைசி ஆயுதமா ரோட்டாவேட்டர் வச்சு லேசா மண்ணுக்குள்ள கலக்குறது, வாய்ப்பு இருந்தா மிருகங்களை மேய விட்டாலும் அது சரி தான்.
- இந்த முறை ஏன் முக்கியம்: தீ வைக்காம, தெளிக்காம க்ரிம்ப் பண்ணினா இல்ல அரிஞ்சா, வேர் சிஸ்டம் அங்கேயே தொடர்ந்து செத்துப்போகுது. அந்த மக்கும் வேர்கள் மண்ணோட பாக்டீரியா பாபுலேஷனுக்கு உடனடியா சர்க்கரையும் புரோட்டீனும் நிறைஞ்ச சாப்பாடா மாறும், உங்க அடுத்த பயிரோட வேர் அந்தப் பேச்சுவார்த்தையை எடுத்துக்கும் வரைக்கும் கோரத்தை தொடர்ந்து வச்சிருக்க உதவும்.
இந்த மாதிரி பண்ணினா, கவர் க்ராப் என்பது ரெண்டு வாணிகப் பயிருக்கு நடுவே ஒரு "நிரப்பு" மட்டும் இல்ல. அது உங்க மண்ணுக்குள்ள இருக்குற பாராளுமன்றத்தை இடைவிடாம தொடர்ந்து கூட்டிக்கிட்டே இருக்க உதவுற ஒரு பாலம் — பாபுலேஷன் ஒரு போதும் மூச்சு நிக்குற அளவுக்கு கீழ வீழ விடாதது.
இதுல நம்ம என்ன புரிஞ்சிக்கணும் அப்படின்னா.. மண்ண திறந்த வெளியா காயப்போட்டா, நீங்க மறுபடியும் பூஜ்ஜியத்துல இருந்து தான் ஆரம்பிக்கிறீங்க. மண்ணுல இருக்குற உயிரை கொன்னுட்டு, மறுபடியும் மறுபடியும் எருவை கொட்றதுனால எந்த பிரயோஜனமும் இல்ல. மண்ணை 365 நாளும் மூடியே வச்சுருக்க பழகிக்குவோம்.
இன்னும் பேசுவோம்.
